Birgit Donker blogt

Hoezo hermetisch?

In mijn laatste blog beschreef ik hoe de kinderen van de IMC weekendschool, zich door hun eigen enthousiasme lieten meeslepen tijdens hun jurering van de Prix de Rome. Ze waren zo vurig voorstander van de ene of de andere kunstenaar dat ze tijdens hun juryberaad bij de friet met appelmoes in een heftig debat verwikkeld raakten. Totdat iemand riep: koppen dicht, het wordt Christian! Ze bedoelden Christian Friedrich, die met Ola Vasiljeva, Remco Torenbosch en Falke Pisano finalist is van de Prix. De kinderjury prees zijn werk onder meer omdat ze het spannend vonden. En om de goede akoestiek.

Intussen verschenen in de Volkskrant en NRC Handelsblad recensies van kunstcritici van het werk van de Prix-laureaten. Hermetisch werd hun werk daar genoemd. Niet gericht op de kijker. Het zou die kijker daarom worst wezen, wat de kunstenaar had gemaakt. De prijs moest maar overhandigd worden aan de kunstenaar met het minst slechte werk.

Op Facebook ging de discussie door. De Turnerprize is publieksvriendelijker poneerde een andere criticus van NRC Handelsblad, waarbij ze doelde op de manier van presenteren en de lesprogramma’s voor kinderen maar vooral ook op het werk zelf. Publieksvriendelijk? Sinds wanneer is dat een criterium voor kunstkritiek? Kunst is er toch niet om het publiek vriendelijk te behagen, maar juist om het op avontuur te laten gaan? Gaat het niet om de gelaagdheid van het werk? De onderzoekende houding van de kunstenaar; of hij nieuwe paden bewandelt, grenzen opzoekt? Of hij kan verbazen, ontroeren, choqueren, vertederen? Kortom, al die dingen waar je als publiek aan toe komt mits je je er niet hermetisch voor afsluit.

Gelukkig weet het publiek de expositie wel te vinden. U ook? Nog tot 26 januari in de Appel arts centre in Amsterdam.

Foto: v.l.n.r. Falke Pisano, Christian Friedrich, Ola Vasiljeva, Remco Torenbosch. Foto's Pisano, Friedrich en Torenbosch van Daniel Nicolas