interviews

Tot en met het gezang van vogels uit de wijk – een uitbundige verbintenis met de omgeving

Fluitist Tatiana Rosa, kunstenaar Paul Elliman en Maziar Afrassiabi beschouwen straatmeubilair achter Rib. Fluitist Tatiana Rosa, kunstenaar Paul Elliman en Maziar Afrassiabi beschouwen straatmeubilair achter Rib.

In een voormalige slagerij op Rotterdam-Zuid is sinds 2015 kunstruimte Rib gevestigd, een presentatie-instelling annex productiehuis voor beeldende kunst in haar meest veelzijdige gedaante. Ook publicaties, radio- of internetprogramma’s en het gezang van vogels horen erbij. Oprichter en directeur Maziar Afrassiabi spreekt van ‘een radicale en uitbundige verbintenis met de omgeving.’ Rib wil ‘de publieke ruimte versterken door een open contact met de stad rondom, met de bewoners en gebruikers van de wijk, in een vloeiende overgang met de digitale en sociale, maar ook de materiële realiteit.’

De wijk Charlois, waar de presentatieruimte zich bevindt, ligt in de periferie van de Rotterdamse kunstwereld. Tot 2014 was Charlois een aparte deelgemeente. De wijk kent een eigen stijl en sfeer, met veel culturele diversiteit. ‘Aspecten daarvan komen bij Rib naar voren, al gaat het in wezen niet per se om deze specifieke locatie, maar eerder om de mentaliteit deel te willen uitmaken van alles wat hier kenmerkend is en tegelijk verwijst naar verwante werelden elders’, aldus Afrassiabi. ‘De kunstenaars die bij ons plannen ontwikkelen hebben een veelzijdige praktijk. We verbinden ons internationale netwerk en programma aan de lokale omgeving. Elders zou dat ook kunnen, met een toegepaste benadering. Rib wil geen vaststaande methodiek fixeren; liever vermijden we het generieke in de kunst.’

Dickheads In Control, solotentoonstelling Guy Bar Amotz, 2018

Dickheads In Control, solotentoonstelling Guy Bar Amotz, 2018

Bij de jaarlijkse aanvraagronde voor presentatie-instellingen bij het Mondriaan Fonds kreeg Rib eind 2018 een bijdrage voor het programma van 2019. ‘De ruimte wordt verdergaand omgevormd tot eenheid met de wijk en locatie voor experiment,’ vertelt Afrassiabi. ‘Dat gebeurt rigoureus. Paul Elliman treedt op als curator en neemt de architectuur onder handen. Straatklinkers, asfalt en stoepranden zetten zich binnen voort. Ook komt er een douche, verwant aan stranddouches. Van kruipruimtes tot dak: alles wordt erbij betrokken om van Rib een kunstenaarsaccommodatie te maken waar vastgelegde contouren verdwijnen en de infrastructuur een vrij, speels en publiek element opvoert. Kunst kan hier steeds anders worden gedefinieerd.’

Juist dat element van vrijheid, aldus Afrassiabi, is mogelijk dankzij de bijdrage van het Mondriaan Fonds. ‘Als jong initiatief ben je toch relatief kwetsbaar en is deze steun in de rug erg belangrijk om het programma tot bloei te laten komen. Bij onze professionalisering hoort ook het beter belonen van degenen met wie we samenwerken. En niet te vergeten: het is erkenning van ons werk op landelijk niveau. Dat is op zichzelf al fijn en bijzonder, maar maakt ook onze positie in gesprek met andere partijen sterker.’

Schets door Julian Lewis, voor Rib begane grond.

Schets door Julian Lewis, voor de begane grond van Rib.

Voor de lente van 2019 heeft Rib een vogelzangwedstrijd in de planning. Zoals Nederland van oudsher duivenmelkers kent, worden in de Surinaamse gemeenschap in Nederland zangvogels gehouden. Op het dak komt een uitkijkplek om naar de lucht en de vogels te kijken, evenals een duivenhok ontworpen door Julian Lewis en Paul Elliman, dat een schaalmodel zal zijn van Rib zelf. ‘Zo ontstaat, vanuit de focus op de eigen wijk, tegelijk een verschuiving naar de vele werelden en internationale perspectieven die, al was het maar door hun migratiepatronen, ook door de vogels worden belichaamd.’