interviews

Wisselen van gezichtspunt en de wereld met opnieuw afgestelde ogen zien

‘We hebben twee ogen, twee oren en twee neusgaten, twee armen en twee benen, in een normatief menselijk lichaam. Maar we hebben maar één mond. Dat zegt wel iets. Non-verbale communicatie wint het van de taal. Onze lichamelijke, zintuigelijke ervaring is directer, vermoedelijk ook diepgaander, dan alles wat we in woorden kunnen uitdrukken.’ Clare Molloy is als curatorial fellow verbonden aan de Gropius Bau in Berlijn en daarnaast ook actief als onafhankelijk tentoonstellingsmaker en auteur in de actuele kunst. Ze legt haar gedachten niet met gewicht op tafel; ze jongleert er eerder mee. Eén mond hebben we, oké, maar wel twee mondhoeken en die van haar schieten graag omhoog.

Molloy houdt van de combinatie van literatuur en beeldende kunst, is geïnteresseerd in sculptuur, poëzie en de kritische reflectie die in performances oplicht; in ‘de levendigheid’ van kunst. Ze voltooide een studie Engelse literatuur aan Durham University; switchte daarna naar de beeldende kunst en haalde een Masters degree in Curatorial Studies aan de Städelschule en Goethe University in Frankfurt.

‘Ooo, geen kunsthistorische achtergrond!? Wanneer in Duitsland binnen vakkringen mijn cv ter sprake komt, roept dat zeker verbazing op. Maar de wisselwerking tussen werelden, kunstvormen en disciplines; juist die uitwisseling van kennis brengt frisse gezichtspunten met zich mee. Misschien kun je het hiermee vergelijken: wanneer je een goede tentoonstelling hebt gezien en weer buiten staat, of wanneer je opkijkt uit een goed boek; dan zie je de wereld net een beetje anders dan ervoor. Je kijkt met een grotere nieuwsgierigheid en ontvankelijkheid, met opnieuw afgestelde ogen, als het ware. Dat heeft te maken met de sensibiliteit van andermans perspectief; kunstenaars of schrijvers in dit geval. Die sensibiliteit naar voren halen in teksten over kunst en op tentoonstellingen, dat is, voor mij tenminste, wel de droom.’

‘Iedereen zoekt toekomstscenario’s, dat maakt het spiegelen over de grens extra zinnig’

Curators from Germany

Duitse curatoren in het bezoekersprogramma bij A Tale of a Tub in Rotterdam

Clare Molloy bezocht afgelopen week Nederlandse kunstenaars, musea en kunstinstellingen, als deelnemer aan het internationaal bezoekersprogramma van het Mondriaan Fonds.

‘Het spiegelen van ontwikkelingen in de kunstwereld is nu extra zinnig,’ zegt zij, ‘want je ziet overal omschakelingen, vaak in het licht van een grotere maatschappelijke verwevenheid. Daarom is het zo goed dat het Mondriaan Fonds dit doet, in internationaal verband. We staan allemaal voor grote vragen rond nationaliteit, de constructie van grenzen, de fragiliteit van de natuur. In Nederland zie je de zoektocht naar toekomstscenario’s bij een kleine maar fijne kunstinstelling als De Appel, maar ook bij een museum dat werkt met een topcollectie, zoals het Stedelijk in Amsterdam. Sofia Hernández, directeur van Witte de With in Rotterdam, vertelde heel inspirerend over de rol van educatie, niet als extraatje, maar als programmatische kern. In de Gropius Bau streven we hetzelfde na: een verlevendigd discours tussen kunstenaars, professionals en publiek. Het is een uitdaging om als instituut die dans met alle partners op te voeren. Stephanie Rosenthal is sinds vorig jaar directeur; terugkijkend naar het verleden van de Gropius Bau als fameus Kunstgewerbemuseum (Museum voor toegepaste kunst), dat onderdak bood aan collectietentoonstellingen, ateliers en een educatief instituut, heeft zij het mooie idee opgevat om de kunstproductie opnieuw binnenshuis te halen. Otobong Nkanga is de tweede kunstenaar, na Wu Tsang, die voor de duur van een jaar In House: Artist in Residence bij ons is én daarmee ook lid is van het team.’

Molloy vertelt over twee afspraken waarop ze zich verheugt. Met het Mondriaan Fonds gaat ze naar het Textielmuseum in Tilburg, dat behalve tentoonstellingen ook het Textiellab in huis heeft. Nkanga maakt hier de tapijten voor haar ruimtelijke installaties. Het lab inspireert kunstenaars, ontwerpers en architecten, maar dat niet alleen. Ook bezoekers zijn welkom bij de productie van ontwerpen. Daarin vervult het een voorbeeldfunctie, vindt Molloy. Na terugkeer naar Berlijn, verheugt Molloy zich op de nieuwe, live film performance And Now The Screen Is Struck By Lightning van de kunstenaars Peter Cant en Krzysztof Honowski. Molloy is curator van het optreden op 15 en 16 juni, ‘een mix van geluidsperformance en filmopnames, muziek, acteurs, uitbundige kostuums, props, bomen én publiek,’ dat twee dagen duurt en plaatsvindt bij TROPEZ, een kunstruimte in een publiek zwembad in de open lucht, onder de hemel van Berlijn. Of het spetterend wordt? Molloy: ‘You’ll want to be there’.