Anouk van Zwieten

Anouk van Zwieten, Couldn’t it be nice, 2021 acryl op doek, 190 x 140 cm Anouk van Zwieten, Couldn’t it be nice, 2021 acryl op doek, 190 x 140 cm

Met een schijnbare achteloosheid duiken in de schilderijen van Anouk van Zwieten (1991) regelmatig dezelfde motieven op. Aanvankelijk betrof het alledaagse elementen, voortkomend uit haar associatieve kijk op het dagelijks leven. Sinds haar afstuderen aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht werden de motieven steeds minder herkenbaar en alleen nog met snelle streken neergezet over schilderijen waar eerst laag over laag is aangebracht, totdat ondertekeningen geheel of gedeeltelijk zijn overgeschilderd en een intuïtief patroon van vlakken is ontstaan. “Het is de suggestie van een beeld dat mij fascineert, niet de herkenbaarheid van het beeld zelf. Die suggestieve kracht vind ik heel interessant.”

In de serie schilderijen die Van Zwieten bij Prospects laat zien, borduurt zij voort op haar onderzoek naar de herhaling en uitvergroting van details. Het geabstraheerde motief van een berg dat vorig jaar steeds opdook, is vervangen door het idee van ruimte en ‘doorzichten’. Zo worden vanaf de berg wisselende perspectieven in het landschap van de abstractie ontdekt. Van Zwieten verbindt haar werk met de context van de tijd en het maatschappelijke debat. Behalve dat ze impliciet wil waarschuwen voor een te eenzijdige blik, lijken haar recente werken ook een pleidooi voor optimisme. Couldn’t it be nice is de titel van een meer dan manshoog werk waarin grote, felgekleurde cirkels zweven in een abstract ‘veld’ van rozerood en een gekarteld zwart vlak. Het is een vrolijk beeld, met een donker randje, een zoet tegenwicht tegen de donkere tijd van de pandemie.

anoukvanzwieten.nl