The Space Between Breaths

Fiona Lutjenhuis

Fiona Lutjenhuis is een kunstenaar die persoonlijke herinneringen, verbeelding en archiefonderzoek samenbrengt in een symbolische en vaak droomachtige beeldtaal. Haar werk vindt zijn oorsprong in haar jeugd binnen een religieuze gemeenschap in Brabant, waarvan de invloed nog altijd doorwerkt in haar onderzoek naar geloof, macht, identiteit en de menselijke behoefte aan betekenisgeving.

Vanuit een combinatie van schilderkunst, tekeningen, installaties en sculpturen creëert zij fictieve werelden waarin het aardse, spirituele en buitenaardse samenkomen. Door persoonlijke ervaringen te verweven met mythologie, esoterie en collectieve verhalen onderzoekt zij hoe herinneringen worden gevormd, herschreven en doorgegeven. Lutjenhuis studeerde aan ArtEZ University of the Arts in Arnhem en was resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten (2022-2024). Haar werk werd onder meer gepresenteerd in het Stedelijk Museum Amsterdam, het Noordbrabants Museum, 1646 en het Dordrechts Museum.

Onderdeel van The Space Between Breaths

Portret Fiona Lutjenhuis. Foto: Natascha Libbert

Fiona Lutjenhuis, Van een mooi bord kun je niet eten / La beauté ne se mange pas, 2026. Wall painting painted with casein and pigments. Dimensions variable. Courtesy of the artist and Galerie Fleur & Wouter. Photo: Pauline Assathiany

Over Van een mooi bord kun je niet eten, 2026 & Sky Burials, 2024

Fiona Lutjenhuis creëert gelaagde, spirituele fantasiewerelden met complexe patronen, zwevende wezens en vervreemdende landschappen. Ze groeide op binnen een sekte, waar religieuze overtuigingen en bovennatuurlijke verhalen haar verbeeldingswereld vormden. Van een mooi bord kun je niet eten (2026) verwijst naar selectief mutisme, een angststoornis waarbij iemand in bepaalde sociale situaties niet durft te spreken. Lutjenhuis voelde zich in haar jeugd monddood gemaakt: van haar werd verwacht dat ze de overtuigingen van anderen aannam, terwijl haar eigen stem geen ruimte kreeg. De gedekte tafel, van bovenaf gezien, verwijst naar momenten waarop ze dissocieerde en zich als het ware boven de tafel voelde zweven. Het schilderij Sky Burials (2024), dat op de gedekte tafel ligt, verbeeldt de verhalen over het einde der tijden die tijdens de gezinsmaaltijden werden verteld. Lucht en adem krijgen hierin een bijzondere betekenis als de verbinding tussen het aardse en het bovennatuurlijke, waar lichamen kunnen opstijgen en grenzen tussen leven en dood vervagen.