Click here for English
Wat gebeurt er met een cultuur als deze zich duizenden kilometers verplaatst? Dat is een van de vragen die het werk van Aitan Ebrahimoff (1991) drijft. Met video-installaties en documentaires onderzoekt hij hoe diasporagemeenschappen zich aanpassen, transformeren of juist hun identiteit versterken.
De installatie Shot Host (2026) bevat fragmenten uit Hungry Host (2026), zijn eerste lange documentaire. Hungry Host is een collectief portret van Bukharische Joden uit Oezbekistan, thuis en in de diaspora. Deze gemeenschap kent een gelaagde geschiedenis. Ooit waren ze onderdeel van de Perzische wereld en spraken ze Farsi maar onder de Sovjet-Unie werden ze gerussificeerd. Hun taal en tradities vermengden zich met Russische cultuur terwijl hun religieuze identiteit werd gestigmatiseerd. Vandaag leven er nog slechts 1000 Bukharische Joden in Oezbekistan, tegenover zo’n 70.000 in New York. Ebrahimoff voelt zich verwant met deze groep; de geschiedenis van zijn vaders familie loopt via Iran, Afghanistan en Oezbekistan naar het Verenigd Koninkrijk. ‘Ze zijn proxy kin,’ zegt hij, ‘verwanten op afstand, met wie ik een verhaal van beweging en transformatie deel.’
De centrale scène van Shot Host speelt zich af in een Oezbeeks restaurant in Queens, New York. We zien en horen karaoke in het Russisch, flarden Farsi, vodka en shashlik. Het is een collage van talen en gebruiken die laat zien hoe cultuur zich herschrijft onder politieke en geografische druk. In de montage worden individuen geïsoleerd van de feestvreugde. Ebrahimoff wijst erop dat ‘shot’ een anagram is van ‘host’ en nodigt het publiek uit om een shot te nemen tijdens het kijken naar de video.
Geschreven door Sarah van Binsbergen