Click here for English
In schilderijen, installaties en performances verweeft Andrea Celeste La Forgia (1995) familiegeschiedenis met archiefonderzoek naar klassenstrijd. Ze onderzoekt hoe sociale klasse levens en creatieve ruimte begrenst, en hoe je die ruimte opnieuw kan opeisen.
Pasta Is No Longer the Past (2025) bestaat uit een installatie en dagelijkse repetities waarin tekst en kleine choreografische gebaren samenkomen. Lasagnebladen hangen in een lange lijn aan de muur. Aan de hand van dit ritmische spoor ontvouwt La Forgia een verhaal over arbeid, verbeelding, verlies en verzet.
Het werk komt voort uit een langdurige samenwerking met haar moeder, die al decennia in een pastafabriek in Italië werkt. Samen zoeken ze naar sporen van haar creatieve stem, die door fabrieksarbeid werd onderdrukt. De lasagnebladen hangen laag, op de hoogte van de machine waarmee haar moeder werkt. Sommige dragen tekeningen en teksten uit een dagboek dat zij als jonge vrouw bijhield; alsof de verbeelding hier door het repetitieve productieproces heen breekt. Aan het einde van de lijn staat een aantal plastic containers met daarin verborgen pagina’s van een script.
De repetities zijn voor La Forgia geen performance, maar een open oefening in taal en beweging. Herhaling, in de fabriek een instrument van efficiëntie, wordt hier een middel om te vertragen, te spelen en te zoeken naar nieuwe vormen. Daarbij komen ook spanningen naar voren: tussen moeder en dochter, tussen fabrieksarbeider en kunstenaar, tussen nabijheid en afstand. Het resultaat is een dialoog over verlies, klassenverraad en schuld, maar ook een ontmoeting in de gedeelde ruimte en context van een repetitie.
Geschreven door Sarah van Binsbergen