Click here for English
In de sculpturen van Anni Mertens (1995) zou je het liefst even willen knijpen als dat zou mogen. Al was het maar om te voelen of ze echt meegeven. Maar of ze nu ogen als rubber, of in andere gevallen als gietijzer, hout of steen: ze zijn allemaal gemaakt van keramiek. Dat uitdagen van de kijker en het spel met onze verwachting vormt een belangrijk onderdeel van Mertens’ werk. De vormen die ze gebruikt herinneren aan bouwmaterialen als industriële vaten, binnenbanden en cilindrische segmenten. Ze zijn ontleend aan de alledaagse omgeving, maar door ze uit te rekken, op te blazen of te verkleinen krijgen ze een nieuwe, ambigue aanwezigheid. Ook in de tegenstellingen tussen hard en zacht, glanzend en dof, flexibel of stijf verkent Mertens de grenzen van de klei. Daarmee creëert ze een vaak speels en absurdistisch ogend effect.
Meestal plaatst Mertens haar werk vrij in de ruimte, maar voor In The Way, In A Way (2025) in Prospects stelt ze de kijker verder op de proef. Het werk bestaat uit een stapeling van verschillende elementen en zit ingeklemd tussen twee wanden. Het lijkt zelfs alsof het daardoor licht in elkaar wordt gedrukt en het zich daartegen verzet. Maar de plaatsing is ook een bewust obstakel: een sculpturale interventie die de doorstroom van bezoekers belemmert en de ruimte van een tentoonstelling bij een kunstbeurs bevraagt. Ondertussen wordt de bezoeker verleid het werk te naderen en tussen de vormen door te gluren. Zo ontstaat er op een humoristische wijze een spanning tussen blokkeren en uitnodigen.
Geschreven door Esther Darley