Click here for English
Anders dan bij tweedimensionale werken kun je een sculptuur nooit in één oogopslag overzien: je moet eromheen bewegen om het werk te begrijpen. Sculptuur heeft bovendien een fysieke aanwezigheid en een zekere abstractie. Voor Baoyang Zhao (1992) is het daarom het ideale medium om thema’s als lichamelijkheid, aanwezigheid en ‘het zelf’ te onderzoeken.
I Borrowed a Home (2025) toont vijf sculpturen die bewegen tussen figuratie en abstractie. Soms doemt een herkenbare vorm op, bijvoorbeeld die van een dier, maar zodra je van perspectief verandert, glipt die herkenning weer weg. Die veranderlijkheid weerspiegelt hoe Zhao zijn eigen ‘ik’ ervaart: als iets vluchtigs en instabiels. Zijn jeugd in communistisch China, waar het collectief centraal stond en hij op een internaat zonder privéruimte leefde, maakte het ontwikkelen van een zelfbeeld (sense of self) moeilijk. Een thuis om zich in terug te trekken had hij niet. Ook nu, als migrant in Europa, ervaart hij hoe zijn lichaam voortdurend wordt onderworpen aan systemen buiten zichzelf, bijvoorbeeld grensbewaking.
Zhao werkt intuïtief. Uit grote blokken schuim snijdt hij vormen die hij direct weer afbreekt zodra ze er te harmonieus uitzien. Met lagen natuurlijke hars en pigment creëert hij zachte, matte kleuren die de sculpturen een tastbare huid geven. De vormen verwijzen niet letterlijk naar zijn thema’s, maar belichamen de spanning tussen instabiliteit en het verlangen naar een vaste basis. I Borrowed a Home wordt zo een kwetsbaar landschap van fragmenten, waarin de mogelijkheid van een thuis – hoe tijdelijk ook – heel even voelbaar wordt.
Geschreven door Sarah van Binsbergen