Click here for English
Wat als je verlangt naar samenvallen met de natuur maar een afstand voelt tussen jezelf en het landschap? Doris Kolpa (1996) verkent die spanning in Prospects in een serie van drie figuratieve schilderijen. De werken tonen natuur die zowel uitnodigt als afstoot: wolken die op de horizon drukken, mist die bergkammen verbergt. In de landschappen verschijnen mensen, maar ze horen hier niet vanzelfsprekend thuis. In alle drie de werken botsen natuur, kunstgeschiedenis en een stedelijke blik op elkaar. Kolpa onderzoekt hiermee hoe een landschap kan spreken over verlangen, kwetsbaarheid en de vraag: wat is onze plek hierin?
Opgegroeid in de stad ervaart Kolpa natuur als iets dat ver weg ligt. Een eerste verblijf in de bergen betekende een overweldigende ervaring van ongerepte natuur en een verlangen daarnaar terug te keren. Het benadrukte voor haar hoe ver het natuurlijke afstaat van een leven dat zich voornamelijk in digitale en stedelijke omgevingen afspeelt. Kolpa’s werk komt voort uit de paradox tussen het verlangen naar overgave aan de natuur en het besef dat die overgave steeds opnieuw mislukt.
Kolpa schildert in olieverf transparante lagen over elkaar heen (glacis). Deze techniek schept ruimte om te zoeken, te schuiven en het beeld opnieuw te overwegen. Haar werk verwijst nadrukkelijk naar de negentiende-eeuwse romantiek en schilders uit die tijd, zoals Caspar David Friedrich. Waar die schilders de mens laten opgaan in het sublieme van de natuur toont Kolpa juist het onvermogen om tot die versmelting te komen. Ook expressionist Edvard Munch resoneert in haar werk, net als subtiele verwijzingen naar hedendaagse beeldcultuur in kleding of accessoires.
Geschreven door Sarah van Binsbergen