Click here for English
De artistieke praktijk van Ema Vaneková (1999) is sterk verbonden met haar innerlijke beleving. Haar schilderijen bewegen zich in een droomachtige, zachte wereld waarin fictie en realiteit natuurlijk samenvallen. Voor Vaneková is de intensiteit waarmee zij intieme, kleine observaties ervaart even reëel als die van grote en meeslepende momenten. Die gevoeligheid vormt de kern van haar werk: schilderen is voor haar geen rationeel proces, maar een emotionele staat van zijn.
Vaneková werkt uitgesproken intuïtief: door eindeloos te proberen, uit te wissen en opnieuw te beginnen ontstaat het beeld. Deze repetitieve handelingen putten haar regelmatig fysiek uit en brengen de kunstenaar dan in een bijna transcendente staat, waarin tijd en omgeving wegvallen. Het resultaat is een vervaagde, geestachtige schilderstijl, waarbij het lijkt alsof de beelden zowel aanwezig als afwezig zijn op het doek. De schilderijen zijn figuratief en deels terug te voeren op de zichtbare werkelijkheid, maar de figuren dienen zich veelal onverwachts bij haar aan en verrassen de kunstenaar telkens opnieuw in het proces. Ze bewerkt het schilderij totdat het aanwezige beeld als vanzelf juist voelt. Tijdens dit troebele proces laat Vaneková betekenis los: het werk kan zich gaan gedragen als een derde persoon waarover zij geen volledige controle heeft. Pas wanneer het beeld concreet wordt, kan zij er met afstand naar kijken. Zo onderzoekt Vaneková de grootsheid van kleine momenten en de kwetsbare grens tussen voelen, dromen en zijn.
Geschreven door Kelly-ann van Steveninck