Click here for English
Esmee van Zeeventer (1997) onderzoekt in haar werk de grenzen van fotografie, zowel in de eigenschappen van het materiaal als in de kracht van wat beeld kan doen met onze perceptie. Haar werk is in de eerste plaats een instrument voor haarzelf, een manier om een eigen narratief te vormen van de vervlogen fragmenten uit haar jeugd. De wijze van waarnemen en de (on)betrouwbaarheid van het geheugen fascineren Van Zeeventer: hoe vervormen herinneringen?
Doordat Van Zeeventer veel is verhuisd in haar leven, voelen de herinneringen aan een thuis voor haar onbestemd: versnipperd en onbetrouwbaar. Ze gebruikt het medium fotografie om te onderzoeken hoe die wankele waarheid van een vastgelegd moment zich verhoudt tot de waarneembare tijd. Door analoge technieken toe te passen, die zorgvuldig moeten worden uitgevoerd, speelt de kunstenaar met de bewerkelijkheid van het materiaal en benadrukt ze de kwetsbaarheid van herinneringen in een foto. ‘Ik maak bewust gebruik van toeval in het ontwikkelproces, zodat de fragiliteit ervan naar voren komt,’ vertelt ze.
Het werk À Rebours (2025) biedt zowel houvast als de mogelijkheid tot twijfelen. Door de ruimte tussen een moment en het vastleggen ervan te bevragen, vormt ze een nieuwe, eigen plek waarin tijd minder zichtbaar en lineair wordt. Zo ontstaat er een beeld dat zich niet volledig laat duiden, maar dat uitnodigt tot verlangen naar iets dat net buiten bereik ligt. ‘Ik wil dat er een wereld bestaat die niet altijd gedefinieerd kan worden, maar die me doet verlangen naar die ongrijpbare plek.’
Geschreven door Kelly-ann van Steveninck