[click here for English]
In haar multidisciplinaire praktijk onderzoekt Eugenie Boon (1995) de psychologische en culturele dynamieken die haar jeugd op Curaçao hebben gevormd. Daarbij vormt de spanning tussen het leven op het eiland en de historische band met Nederland als voormalige kolonisator een belangrijk uitgangspunt. Vanuit de orale tradities van Curaçao vertaalt Boon herinneringen, overgeleverde verhalen en alledaagse situaties naar beelden. Thema’s als identiteit, stigmatisering en culturele codes staan daarbij centraal. In het geschilderde drieluik dat ze in Prospects toont, richt Boon zich op het innerlijk leven van vrouwen binnen de Caribische diaspora. Ze onderzoekt hoe christelijke narratieven en bredere opvattingen over moraliteit, schaamte, seksualiteit en ‘gepast’ gedrag dit innerlijk leven vormen en beïnvloeden. Bijbelse en andere culturele referenties fungeren daarbij als bouwstenen.
Het drieluik verbeeldt de reis van een vrouwelijke figuur die zich ontworstelt aan opgelegde normen en opnieuw verbinding zoekt met zichzelf en haar omgeving. De drie schilderijen zijn geladen met symboliek. De figuren hebben menselijke gezichten en lichamen die bestaan uit gedraaide of gevlochten strengen. Ze doen denken aan DNA-strengen en verwijzen naar verbondenheid en gedeelde menselijkheid. Soms breken elementen uit het platte vlak naar voren, alsof delen van de schilderijen de ruimte in reiken. De spelden die de lichamen doorboren verwijzen naar een rouwritueel en sociale codes op Curaçao en markeren zowel pijn als verandering. Met dit werk verbeeldt Boon de complexe innerlijke werelden die ontstaan waar cultuur, religie, en psychologische overlevingsmechanismen samenkomen. Met verwijzingen naar culturele, historische en religieuze elementen maakt ze ruimte voor nieuwe vormen van vrijheid en expressie.
Tekst: Sarah van Binsbergen