Click here for English
De afgelopen jaren onderzocht Frances Rompas (1987) haar voorouderlijke stam, de Minahasa in Indonesië. Ooit stond deze bevolkingsgroep model voor succesvolle kerstening: de stam werd in slechts drie generaties volledig ‘witgewassen’: christelijk en verwesterd, ten behoeve van de Nederlandse handel. Rompas is opgeleid als bioloog en half Indonesisch. Ze groeide op in de toko van haar ouders en kende Indonesië alleen via de producten uit hun winkel. Om grip te krijgen op haar oorsprong en identiteit deed ze onderzoek in archieven, verzamelde ze documenten en maakte ze in Indonesië talloze foto’s en video’s. Samen met notities en poëtische observaties komen al deze ingrediënten samen in een alsmaar uitdijend web. Door elementen uit dat web steeds opnieuw te ordenen, ontstaan er levendige, non-lineaire verhalen waaruit Rompas het gekoloniseerde verleden benadert. Ze wil de geschiedbeleving loskoppelen van lineair denken om de valkuilen van het westerse vooruitgangsdenken te vermijden. ‘Je kunt het vergelijken met een kom bami-soep vol om elkaar heen krullende bami-slierten. Als je er één lostrekt, komt alles in beweging en ontstaat er telkens een nieuw perspectief.’
The Exotic Fruit Section (2026) is zo’n non-lineaire vertelling. In de constellatie van filmische fragmenten is het verlangen naar een gedekoloniseerde oorsprong voelbaar. Het werk stelt vragen bij thema’s als verbondenheid, potentieel, groei en de onevenwichtige neokoloniale distributie van producten. De kapelachtige setting waarin de film wordt vertoond verwijst naar de kerstening, terwijl het half-transparante plastic gordijn doet denken aan een koelcel voor tropisch fruit: ingevlogen vruchten die voor het land van herkomst niets meer kunnen betekenen.
Geschreven door: Esther Darley