Click here for English
Insecten ervaren we vaak als hinderlijk. We slaan ze van ons af, gaan ze met spuitbussen te lijf of verpletteren ze zonder na te denken. Maar gek genoeg houden zíj juist het leven op aarde in stand: ze bestuiven, ontbinden en brengen evenwicht in de natuur. In(ter)sect (2025), een installatie van Jikke Lesterhuis (1997), onderzoekt de paradoxale houding die ten grondslag ligt aan onze relatie met insecten. In een serie keramische poppen geeft ze insecten een bijna menselijk voorkomen. Ze hangen bij elkaar in een web van onzichtbare draden. Wanneer de een beweegt, trilt de ander na. Alsof de poppen samen een kwetsbaar ecosysteem vormen. Door de insecten te vermenselijken, nodigt het werk uit om datgene onder ogen te zien wat we gewoonlijk negeren. De kunstenaar wil ons laten nadenken over schoonheid en afkeer en wil ons ongemak omzetten in bewondering.
Lesterhuis’ werk bevindt zich op het snijpunt van theater, film en beeldende kunst. Met de poppen zoekt ze de interactie met de toeschouwer en wil ze deze een speelse manier bewustmaken van de relatie tussen mens en natuur. Daarbij wordt ze onder meer geïnspireerd door Donna Haraway’s concept van ‘sympoiesis’, dat de voortdurende wederzijdse afhankelijkheid van levende en niet-levende systemen benadrukt. Voorafgaand aan In(ter)sect, schreef Lesterhuis een gelijknamig modern volksverhaal waarin elk mens via ontelbare onzichtbare draden met de natuur is verbonden. Door het doden van een insect laat er telkens een draad los, totdat we er uiteindelijk alleen voorstaan.
Geschreven door Esther Darley