Click here for English
We kijken allemaal, maar wat zien we eigenlijk? Het werk van Jildau Nijboer (1994) gaat over kijken en waarnemen. Ze is geïnteresseerd in de blik van binnen naar buiten – letterlijk zoals vanuit een raam, maar ook figuurlijk vanuit het innerlijk. Steeds vraagt ze zich af hoe de kaders van waaruit we kijken onze blik op de werkelijkheid sturen. Doordat zij als kind wegens ziekte langdurig binnen zat, ervoer ze de buitenwereld door het raam; een beklemmend perspectief. Sinds die ervaring staan ramen en deuren in haar werk symbool voor tussenruimtes en doorgangen naar een andere werkelijkheid. Ze vormen zelf een soort ogen op de wereld.
Nijboer schildert, fotografeert en maakt installaties. Als reactie op de pandemie vroeg ze mensen hun uitzicht uit deuren en ramen te fotograferen. Die foto’s vormden de basis voor een bijna doolhofachtige installatie waarin standpunten voortdurend verschuiven. Later reisde ze door de Baltische Staten om in Sovjet-flats met mensen over hun uitzicht te praten. Deze ontmoetingen en ervaringen verwerkt ze in haar kunst.
In Prospects toont Nijboer een nieuwe serie schilderijen. Schilderijen mogen dan van oudsher vensters op de werkelijkheid zijn, voor Nijboer vormt een schilderij ook een reflectie: ‘Een schilderij is als een wateroppervlak, het is een venster op diepte en tegelijkertijd een spiegel.’ Het reflecteert innerlijke beweging terwijl het tegelijkertijd een stapeling is van verschillende lagen die je uitnodigen om steeds dieper in het schilderij weg te zakken. In die wisselwerking tussen kijken en reflecteren lijkt tijd even te vertragen.
Geschreven door Esther Darley