Click here for English
Katayoon Valamanesh (1990) ontwikkelt haar artistieke praktijk vanuit haar ervaringen als immigrant. Van project tot project verschuiven de focuspunten in haar werk, net zoals de lagen van haar identiteit voortdurend veranderen. Een constante is de zoektocht naar een visuele taal die het gevoel verbeeldt dat ontstaat wanneer iemand van de ene naar de andere realiteit wordt verplaatst. Hiervoor werkt ze met gipsobjecten, experimentele video’s en ruimtelijke installaties. Daarbij kiest ze bewust voor toegankelijke, betaalbare materialen die makkelijk te herkennen zijn, zodat haar werk direct resoneert met het alledaagse en het kwetsbare van migratie-ervaringen.
Voor het werk I Am Not the Girl, I Am the Horse (2025-2026) vormen angsten en nachtmerries de belangrijkste bronnen van inspiratie. De nachtmerries die Valamanesh ervaart zijn vaak visueel van aard en functioneren als een onbewuste motor voor haar beeldtaal. In een van haar dromen was ze opgesloten in een doos: gevangen en beperkt, maar tegelijk geborgen en veilig. De kunstenaar heeft kleine paard-figuren in gips gedoopt en in dozen geplaatst. De paarden, die vaker als symbool voor vrijheid dienen, worden hierdoor immobiel. Ze worden letterlijk het werk in getrokken en vastgezet, net zoals Valamanesh haar eigen identiteit ervaart binnen het immigratieproces: zoekend naar vrijheid, maar tegelijkertijd beperkt door de omstandigheden.
De installatie functioneert als metafoor voor de spanning tussen verlangen naar nieuwe, onbekende ervaringen en de leegte die zich soms aan de andere kant van verandering bevindt. De gipsdozen, met openingen die variëren van klein tot groot, verbeelden deze behoefte: een onzekere nieuwsgierigheid naar wat nog komen gaat.
Geschreven door Kelly-ann van Steveninck