Click here for English
‘Terroir’ wordt ook wel de ziel van de Franse wijn genoemd. Het begrip verwijst naar de bodem waarop de druiven zijn gegroeid, het klimaat en de manier waarop de druiven worden geoogst en verwerkt. Maar is terroir niet ook een verzinsel? Een romantische constructie die enkel in stand wordt gehouden als marketingconcept? Dit is een van de vragen die centraal staan in het werk van Lena Longefay (1996). Longefay groeide op in een familie van wijnmakers in de Franse streek Beaujolais en werkt behalve als kunstenaar ook als sommelier. Via schilderingen, installaties en performances – vaak in de vorm van een wijnproeverij – bevraagt ze folklore, tradities en de sociale gebruiken die aan wijn en wijnbouw zijn gerelateerd.
Voor La Chanson à Boire de la Douleur de la Terre (2025), het drinklied van het leed van de aarde, liet Longefay zich inspireren door theaterdecors, altaarstukken en stripachtige afbeeldingen van heiligen in middeleeuwse manuscripten. Het werk verbeeldt de complexiteit van de wijnbouw. Het benadrukt de spanning tussen de geneugten van wijn en de schadelijke gevolgen ervan, evenals die tussen traditionele en moderne productiemethoden. De titel ontleende ze aan een symfonie van Gustav Mahler. De voorzijde van het werk toont een vredig, glooiend landschap met cirkelvormige schilderingen waarin (fantasie)verhalen over wijnproductie worden verbeeld. De achterzijde laat de keerzijde zien. Daar vormt een deels bewerkte houten constructie de ogenschijnlijk wankele drager van het romantische verhaal van de wijnbouw. Ertussenin hangen kleine triptieken met figuren die door de wijn onpasselijk zijn geworden.
Geschreven door Esther Darley