Click here for English
In Shortcut (2025), het filmisch drieluik van Maaike Meindertsma (1999), loopt een vrouw met een blauwe koffer de horizon tegemoet. Ze ploegt door het glibberige slib van de Eems, loopt over de hete zoutvlaktes in Tunesië en door koude besneeuwde Duitse akkers. Doelbewust lijkt ze op een bestemming af te stevenen, maar wat die is en waar die ligt, dat komen we nooit te weten: de tocht door drie verschillende landschappen blijkt een eindeloze reis.
In haar werk kijkt Meindertsma naar de wisselwerking tussen lichaam en omgeving en hoe zowel ons brein als ons lichaam bewegingen opslaan. Dit is een fascinatie die teruggrijpt op haar jarenlange ervaring in de turnsport. In Shortcut onderzoekt ze specifiek thema’s als wachten en haast. Je kunt het lopen zonder specifieke bestemming zien als een vorm van wachten, een soort meditatieve handeling waarbij de uitgestrekte landschappen – net als in de romantische schilderijen van Caspar David Friedrich – de gemoedstoestand van het personage weerspiegelen. Maar het werk staat open voor verschillende interpretaties. Het uitgestrekte landschap bijvoorbeeld kan een symbool zijn voor een vrijplaats om dromen achterna te gaan. De reis zelf kan een verwijzing zijn naar mensen op de vlucht en de wisselende landschappen zou je kunnen zien als reflectie op een ontwricht klimaat. Zo ligt de betekenis van de reis uiteindelijk in de interpretatie van de toeschouwer.
Geschreven door Esther Darley