Click here for English
Waar ligt de grens tussen kunst en het leven zelf? Deze vraag keert regelmatig terug in het werk van Madeleine Elisabeth Peccoux (1998). De kunstenaar onderzoekt de raakvlakken en scheidslijnen tussen fictie en realiteit, werk en ontspanning, heden en toekomst, en wie je bent en wie je zou willen zijn. Directe antwoorden zijn er niet; Peccoux legt de vragen die ontstaan uit de tegenstellingen dan ook voor aan de toeschouwer via haar teksten, foto’s, performances en installaties.
Na haar afstuderen aan de kunstacademie werkte Peccoux als barista. Ze had geen atelier meer, verloor het contact met vrienden uit de kunstwereld en voelde zich geïsoleerd. Was ze nog wel een kunstenaar? Om de invulling van haar praktijk te onderzoeken en antwoord te vinden op deze existentiële vragen kocht ze een nepzwangerschapsbuik, een zogenaamde moonbump. Ze liet zich er af en toe mee fotograferen in verschillende professionele fotostudio’s. Zo zette ze de relatie tussen kunstenaar en fotograaf, tussen fictie en realiteit op spanning. Later ging ze hem soms de hele dag dragen en gingen haar korte performances over in dagelijkse routine.
Peccoux zocht een missie in het leven en vond een aanknopingspunt bij het idee dat ouderschap je een zekere legitimiteit verschaft. Hiermee ontstonden er ook vragen over moederschap en daaraan gerelateerde onvermijdelijke keuzes. Moonbump (2022-doorlopend) is een compilatie van foto’s uit de afgelopen vier jaar. Een serie waarin alleen het gezicht verraadt dat de tijd verstrijkt.
Geschreven door: Esther Darley