Click here for English
Marlot Meyer (1997) ziet lichamen, gedachten en materialen niet als afzonderlijke entiteiten, maar als energiebronnen en frequenties. In haar werk onderzoekt ze hoe deze energieën kunnen worden verzameld, gekweekt en beïnvloed, met als doel de scheiding tussen het zelf en de omgeving op te heffen.
Tijdens een residentie in Friesland onderzocht Meyer hoe ze het lichaam bewust kan maken van de getijden van de Waddenzee. Door sensoren in de branding te verbinden met een opblaasbaar vest dat ze dag en nacht droeg, creëerde ze een fysieke, intieme verbinding met het ritme van de zee. Voor de installatie Pneuma (2025) liet ze zich inspireren door microalgen in het slib van de zee. Deze voor het blote oog onzichtbare wezentjes graven zich in bij vloed om bij eb weer tevoorschijn te komen – een cadans die ze zelfs in het laboratorium behouden. Bovendien vervullen zij een essentiële rol binnen vele ecosystemen en produceren zij jaarlijks een groot deel van de zuurstof op aarde.
De vorm en beweging van de grote sculpturen in de installatie zijn gebaseerd op deze algen. Meyer nodigt de bezoeker uit zorg te dragen voor de kleinere wezens. Door ze te omarmen registreren ze de ademhaling van de bezoeker, die vervolgens resoneert in de grote wezens. Zo trekt Pneuma de bezoeker mee in de stille wisselwerking tussen lichaam en wereld, tussen ademhaling en getij. Daarmee herinnert het werk ons eraan dat alles ademt en beweegt: het leven ontvouwt zich in relatie tot anderen en tot de aarde, in een polyfonie van pulsen. Ademen is samen zijn.
Geschreven door Esther Darley