Click here for English
Mateo Vega (1994) werkt met bewegend beeld. De subjectieve ervaring van ruimte staat daarin centraal, met een focus op de politieke implicaties, geschiedenissen en toekomstbeelden die zijn ingebed in landschap, architectuur en infrastructuur. Hen onderzoekt hoe vaak over het hoofd geziene plekken – zoals ‘liminale’ ruimtes, non-plaatsen en infrastructurele zones – de ideologieën onthullen die onze wereld en toekomst vormgeven. Daarbij bevraagt hen welke mogelijke toekomsten verloren gaan onder het mom van westerse, kapitalistische vooruitgang. De kunstenaar emigreerde op hun achtste naar Nederland en werkt de laatste jaren vaker vanuit hun Peruaanse achtergrond.
Vega toont in Prospects een fragment van hun huidige project, Panamericana Transatlantica (2025-dooropend). Het werk wordt hier gepresenteerd als een Super 8 loop en is geïnspireerd door de woestijngebieden en industriële zones rondom Lima (Peru). Het schetst een speculatieve postkapitalistische toekomst waarin mensen leven in overgebleven gebouwen van de voedselindustrie, terwijl het verleden slechts een vervaagde droom is. Vanuit deze post-apocalyptische wereld vertelt Echo, een fictief personage, poëtische verhalen die gebaseerd zijn op Vega’s Peruaanse familiegeschiedenis. Achter deze verhalen blijken neokoloniale structuren, wit privilege en sociaal-politieke machtsdynamieken telkens onverbiddelijk aanwezig.
Vega streeft ernaar intieme en tegelijk universele geschiedenissen voelbaar te maken in hun videowerk. In Panamericana Transatlantica gebruikt hen fysieke plekken om te tonen hoe geschiedenis en machtsstructuren doorwerken in tijd, herinnering en verlangen. Deze omgevingen vormen het startpunt voor bezinning. Vega: ‘De speculatieve mogelijkheden van een post-apocalyptische samenleving intrigeren mij. Ik wil de toeschouwer transporteren naar een wereld anders dan de onze, en daardoor aanzetten tot reflectie.’
Geschreven door Kelly-ann van Steveninck