[click here for English]
Hoe verhouden mensen zich tot de natuur? Dit is een van de voornaamste vragen waar Michele Bazzoli (1996) zich mee bezig houdt. Bazzoli maakt sculpturen, installaties, digitale kunst, animaties en teksten waarin steeds de relatie tussen menselijke en niet-menselijke omgevingen centraal staat.
De nieuwe sculptuur Apex (2026) bestaat in de basis uit twee stalen structuren: de ene oogt industrieel, de andere roept associaties op met organische groei. In het web dat deze twee structuren samen vormen, plaatste Bazzoli verschillende kleine sculpturen van organismen. Zo hangt aan het staal de pop van een vlinder, hecht er zich een mosselbank en groeien er paddenstoelen. Al deze sculpturen zijn gemaakt door organische elementen driedimensionaal te modelleren, scannen, en printen. Bazzoli beschilderde deze vormen vervolgens met de hand.
Bazzoli beschouwt organische structuren zoals schelpenbanken, vlinderpoppen en paddenstoelenclusters als vormen van niet-menselijke architectuur. Door te wijzen op de verbondenheid tussen menselijke en organische vormen, plaatst de kunstenaar vraagtekens bij het antropocentrisch wereldbeeld waarin de mens altijd centraal staat. Hij is geïnspireerd door de Zuid-Koreaans-Duitse filosoof Byung-Chul Han die, in navolging van de filosoof Hannah Arendt, stelt dat alle menselijke activiteit van een afstand lijkt op biologische processen. Met Apex laat Bazzoli zien hoe verschillende wezens bouwen, zichzelf beschermen, en zo hun omgeving transformeren. Die verschillende processen presenteert hij in een eigen ecosysteem, waarin groei en verval, natuurlijk en artificieel, en menselijke en niet-menselijk, allemaal met elkaar zijn verbonden.
Test: Sarah van Binsbergen