Click here for English
De ervaring van de toeschouwer staat in de kinetische installaties van Pelle Schilling (1996) centraal. Zijn grootschalige werken gloeien, zwiepen of spetteren en bewegen soms alle kanten op. Probeer je echter een patroon te ontdekken, dan kom je bedrogen uit: elke beweging is uniek en onvoorspelbaar. Hierdoor kun je ernaar blijven kijken, zonder dat je doorhebt wat er nu precies gebeurt. Dat is ook de bedoeling van Schilling: het gaat om de schoonheid van de waarneming zelf, een fysieke belevenis die voorbijgaat aan het rationele. De betekenis ligt in de interpretatie van de toeschouwer.
Schilling is gefascineerd door materialen en fenomenen. Hij manipuleert ze, daagt ze uit en schept situaties waarin ze elkaar opstuwen. Zo ontstaan er werken die een eigen autonomie hebben en waarin toeval en controle hand in hand gaan. Voor Wire (2023) vertraagde Schilling de stroom en smeltcapaciteit van een oud lasapparaat waardoor de drie kilometerslange staaldraad die eraan is gekoppeld een dansende en onvoorspelbare beweging maakt. Door die eindeloze beweging vormt zich langzaam maar zeker een grillige sculptuur; een stalen web waarop de kunstenaar zelf nauwelijks invloed heeft. Schilling: ‘Het proces en de uitkomst moet ook voor mijzelf een verrassing blijven.’ Op bijgaande tekeningen heeft Schilling zichzelf verder buiten spel gezet: daar is de beweging van de draad bevroren op het papier.
Geschreven door: Esther Darley