Click here for English
Rosalie Wammes (1988) maakt sculpturen, vaak van keramiek. Ze heeft een achtergrond als muzikant en volgde een opleiding aan de toneelacademie voordat ze haar beeldende kunstpraktijk verder ontwikkelde. Muzikale en performatieve elementen maken tegenwoordig vaak onderdeel uit van haar artistieke praktijk.
Wammes benadert haar sculpturen als personages in een verhaal waarbij elk sculptuur zich tot de ander dient te verhouden. De herkomst van het materiaal speelt een belangrijke rol: in het werk Dragen, tillen, vertrekken, slijten (2026) maakt ze naast keramiek gebruik van (sub)fossiel eikenhout afkomstig van een achttiende-eeuws scheepswrak. Het werk richt zich op de dynamiek van dragen, vallen, steunen, zwaarte en verbinding, geïnspireerd door een veranderende dynamiek binnen haar familie. Zo verbindt ze twee hangende keramisch-houten sculpturen via katrollen met drie keramische elementen op de grond, verankerd met een loden kern – als ware het een zwaar hart.
Wammes experimenteert met de uiterste stooktemperaturen van keramiek, om zo de kleur en het tactiele karakter van de klei te beïnvloeden. Soms breekt een sculptuur waarna zij deze opnieuw tot een geheel samenstelt. De thematiek van steun, herstel en verbinding komt daardoor niet alleen terug in het uiteindelijke resultaat, maar is onderdeel van het gehele maakproces. Via haar ‘muziekbrief’ – een auditieve interpretatie van een nieuwsbrief – deelt Wammes haar onderzoek en werkproces met de bezoeker. Deze is gekoppeld aan een QR-code in de tentoonstelling, zodat de kunstenaar op muzikale wijze een inkijk kan geven in haar proces.
Geschreven door Kelly-ann van Steveninck