Click here for English
Onze maatschappij is gericht op efficiëntie. Alles is gestroomlijnd, van de geometrie van onze bebouwing tot de automatisering van arbeidsprocessen. Maar voor Sophie Schreurs (1995) werkt die focus op doelmatigheid vooral vervreemdend. Met haar werk wil ze indruisen tegen het systeem dat deze vervreemding veroorzaakt. Door mensen in haar installaties onder te dompelen, wil ze hun zintuigelijke ervaring en emotionele ‘zijn’ activeren. Volgens Schreurs is dit een methode om mensen bewust te maken van de status quo en anders denken te stimuleren. Ze laat zich inspireren door het boek One-Dimensional Man (1964) van Herbert Marcuse. Hierin beschrijft de filosoof hoe menselijke verlangens, behoeftes en zintuiglijke ervaring worden ingekapseld door het kapitalisme, maar ook hoe men zich daarvan los kan koppelen.
In dat verlengde houdt Schreurs zich bezig met werken over arbeid en de manier waarop de mens zich opoffert. Met Innen Raum (2025) wil ze een alternatief bieden en nieuwe, speelse mogelijkheden tonen om buiten bekende kaders te treden. Daartoe nodigt ze bezoekers uit om in tweetallen plaats te nemen in een zachte ruimte met een organische vorm die associaties oproept met de veiligheid van de baarmoeder. Binnenin liggen een aantal primitieve communicatie-instrumenten waarmee je op licht absurde wijze met elkaar in contact kunt treden. Zo stelt Scheurs vragen over de manier waarop we onze zintuigen gebruiken. Zou je bijvoorbeeld ook kunnen luisteren met je ogen of praten met je neus? Ze daagt het publiek uit om anders te denken en dichter bij zichzelf en de ander te komen.
Geschreven door: Esther Darley