Click here for English
Nieuwsgierigheid naar het onbekende. Dat is de drijfveer achter het werk van Steffi Reimers (1995). Ze beschouwt zichzelf als een verhalenverteller die met fotografie mensen en de verborgen verhalen achter hun leven onderzoekt en documenteert. Vergankelijkheid, trauma en verlies zijn daarbij terugkerende thema’s. Zo reisde ze naar Srebrenica (Bosnië en Herzegovina) waar ze de nasleep van de Joegoslavische burgeroorlog in beeld bracht, en legde ze in de regio Calabrië (Italië) de landschappen vast waar de Ndrangheta (de maffia) haar sporen heeft achtergelaten.
De symbiotische relatie tussen mens en overweldigende natuur speelt in haar series vaak een belangrijke rol. Dat geldt zeker voor At Road’s End (2025), waarvoor Reimers dwars door Alaska reisde: een barre tocht door een mythisch en onaangetast landschap. Ze ontmoette zowel liefhebbers van de wildernis als roekeloze verschoppelingen op de vlucht voor hun eigen verleden. Haar foto’s verbeelden diepmenselijke verhalen over immigratie, geschiedenis en het opbouwen van een nieuw bestaan. Reimers: ‘In Alaska is het einde van de weg meer dan alleen een punt op de kaart; het is een gemoedstoestand. Het is een plek waar mensen heen gaan om te verdwijnen, te reflecteren of opnieuw te beginnen.’ Dit project volgt verhalen van eenzaamheid, veerkracht en transformatie in een van de meest afgelegen en extreme landschappen ter wereld. Waarom laat je alles achter voor zulke extremen? Is het een vlucht ergens vandaan of een beweging ergens naartoe?
Geschreven door: Esther Darley