Click here for English
Wat als een lied over zelfbeschikking de soundtrack wordt van eenzaamheid? In zijn fotoserie The Atoms in Sinatra’s Corpse (2025) onderzoekt Xaver Könneker (1996) een verhaal rond het lied My Way (1969), beroemd gemaakt door Frank Sinatra. Dit lied over autonomie wordt gezongen door een man die terugkijkt op een leven dat hij zelf vormgaf en is al jaren het populairste uitvaartlied in West-Europa. In Könnekers werk vormt het een lens waardoor tegenstrijdigheden van modern individualisme bekeken worden.
Eerder onderzocht Könneker voor zijn video-installatie Kodak Knows No Dark Days (2022) waarom mensen lachen voor de camera en hoe zulke beelden worden gebruikt bij forensische identificatie. Tijdens dit onderzoek stuitte hij op een zaak die de basis van zijn nieuwe serie werd: een man in Rotterdam lag tweeënhalf jaar dood in zijn appartement, onopgemerkt. Bij zijn begrafenis klonk My Way, dat als triomfantelijk lijflied van autonomie en zelfredzaamheid in schril contrast stond met de omstandigheden van zijn dood. Voor Könneker weerspiegelt deze tegenstelling een bredere verschuiving waarbij gedeelde religieuze rituelen en hymnes plaatsmaken voor gepersonaliseerde, seculiere ceremonies met liederen die het “ik” bezingen. Deze verschuiving brengt nieuwe vrijheden met zich mee, maar ook ongekende eenzaamheid en een verlies van verbondenheid. De onopgemerkte dood van de Rotterdamse man verwordt zo tot een extreme uiting van een samenleving waarin individuen zonder sterke sociale banden zomaar kunnen verdwijnen.
De serie verweeft geënsceneerde foto’s van Sinatra-imitators, atomen, en een archiefbeeld van het flatgebouw tot een visueel gedicht over autonomie en isolatie. Met paparazzi-esthetiek combineert Könneker glamour en schittering met schaduw, afstand en verval.
Geschreven door Sarah van Binsbergen